کلبه درویشی ما

دلم به وزن آفرینش گرفته است ...
حدیث جدایی یا نزدیكی نیست ... !

قدر یكدیگر را نمی‌دانیم ...

در دنیایی كوچك هر یك به اندازه قلب خویش گرفتاریم ...

« از هیچ كس نمی‌پرسند چه هنگام می‌تواند خدانگهدار بگوید ...
از عادات انسانیش نمی‌پرسند ...
از خویشتنش نمی‌پرسند ... »

كاشكی مثل روزهای عید هر روزمان را ...
هر لحظه‌مان را لبریز از عشق قناعت گونه صرف می‌كردیم ...
و بین دلهایمان این همه گله دیوار نشده بود ...
كاشكی روزهای واپسین عاشقی فرصتهای غنیمتمان بود ...

یكدیگر را می‌فریبیم ..
دل خویش را یك بار هم كه دریایی می‌كنیم طوفانی می‌شود !
می‌خورد به صخره‌ها می‌تازد...
ویران می‌كند ...

چرا ما یاد نگرفته‌ایم قانون وفاداری را ....؟؟؟

چرا سخت شده است گذشت و گذشتن
و دوست داشتن و دوست داشته شدن بی‌شائبه ...
بی‌محابا ...
بی‌پروا ...