براي تو که وقت و بي وقت باران را بر سر ما خراب مي کني ،بگو من چه اهميتي دارد.

تازگي ها  دل که تنگ ميشود  ،اجازه ندارد به تو پناه بياورد .

پس بگو دل را به ابرهاي آسمان زنجير کنم که با باد به هر سويي که باران مي بارد روانه شود.

وتو با خيال راحت بنشين و بگو اينها رحمت است که دارد دل را مي شويد 

 از هر چه لا زمه ي آن است

 اما من که خسته مي شوم به خيال پناه مي برم و خسته از خيال به واقعيت سرد بي تو بودن مي رسم .

ما که رفتيم اما تو چرا گوشه ي اين خاطره نشستي ، مگر نمي دانستي اينجا به حد اشباع رسيده است !

اينجا از جاي قدم ها به بي ردپايي رسيده است حالا تو چرا خوابت را بي هيچ مناسبتي  در خواب  کسي ديگر ، تعبير مي کني

شايد حرف مفت باشد واقعيت داشتن چيزي به نام دل در اين دنيا  ،