اگر به خانه ی من آمدی

برایم مداد بیاور مداد سـیــاه

می خواهم روی چهـــره ام خـط بکشـم

تا به جــــرم زیبایی در قـــــفس نیفتم.

یک ضربـــدر هم روی قلبـــم تا به هوس هم نیفتم !

یک مداد پاک کن بده برای محـو لـب ها

نمی خواهم کسی به هوای سرخیشان ، سیاهم کند!

یک بیلـچــه، تا تمام غرایز زنـــانه را از ریشــه در آورم

شـــخم بزنم وجودم را ...بدون اینها راحت تر به بهشـت می روم گویا!


یـک تیــغ بده؛ موهایم را از ته بتراشم سرم هوایی بخورد

و بی واسطه روسری کمی بیاندیشم !

نخ و سوزن هم بده، برای زبانـــــــم

می خواهم ... بدوزمش به سق

… اینگونه فریادم بی صداتر است!

قیچی یادت نرود

می خواهم هر روز اندیشه هایم را سانســــور کنم !

پودر رختشویی هم لازم دارم

برای شستشـوی مغزی

مغزم را که شستم ، پهن کنم روی بند

تا آرمانهایم را باد با خود ببرد به آنجایی که عرب نی انداخت

می دانـــی که؟ بایــد واقع بیـــن بود !

صدا خفه کن هم اگر گیر آوردی بگیر

می خواهم وقتی به جرم عشق و انتخاب

، برچسب فاحشـــه می زنندم

بغضم را در گلو خفه کنم!

یک کپی از هویتــــــــــم را هم می خواهم

برای وقتی که خواهران و برادران دینی به قصد ارشاد

، فحـــــش و تحقیر تقدیمم می کنند !


تو را به خدا....اگر جایی دیدی حقــی می فروختند

برایم بخر ... تا در غذا بریزم

ترجیح می دهم خودم قبل از دیگران حقم را بخورم !


و سر آخر اگر پولی برایت ماند

برایم یک پلاکــــــــارد بخر به شکل گردنبند

بیاویزم به گردنم....و رویش با حروف درشت بنویسم:


من یـک انسانم

من هنوز یک انسـانم

من هر روز یک انسانم

اول از همه برایت ارزو میکنم که عاشق شوی و اگر هم هستی ,کسی هم به تو عشق بورزد و اگر اینگونه نیست ,تنهاییت کوتاه باشد , و پس از تنهاییت ,نفرت از کسی نیابی و ارزومندم که این گونه پیش نیاید .......... اما اگر پیش امد بدانی چگونه به دور از نا امیدی زندگی کنی . برایت همچنان ارزو دارم دوستانی داشته باشی از جمله دوستان بد و نا پایدار

برخی نادوست و برخی دوست دار .......... که دست کم یکی در میانشان بی تردید مورد اعتماد باشد . و چون زندگی بدین گونه است ,برایت ارزومندم که دشمن نیز داشته باشی ........ نه کم نه زیاد ....درست به اندازه ,تا گاهی باورهایت را مورد پرسش قرار دهند , که دست کم یکی از انها اعتراضش به حق باشد ...... تا که زیاده به خود غره نشوی . و نیز ارزو مندم مفید فایده باشی نه خیلی ضروری ......تا در لحظات سخت ,وقتی دیگر چیزی باقی نمانده است ,همین مفیدبودن کافی باشد تا تو را سر پا نگاه دارد . همچنین برایت ارزومندم صبور باشی , نه با کسانی که اشتباهات کوچک میکنند ...... چون این کار ساده ایست , بلکه با کسانی که اشتباهت بزرگ و جبران نا پذیر می کنند

و با کاربرد درست صبوریت برای دیگران نمونه شوی ..و امیدوارم اگر جوان هستی , خیلی به تعجیل ,رسیده نشوی ..... و اگر رسیذه ای به جوان نمایی اصرار نورزی , , و اگر پیری تسلیم نا امیدی نشوی ....... چرا که هر سنی خوشی و نا خوشی خودش را دارد و لازم است بگذاریم در ما جریان یابد ........ امید وارم یگی را نوازش کنی , به پرنده ای دانه بدهی و به اواز یک سهره گوش کنی وقتی که اوای سحر گاهیش را سر میدهد.. چرا که به این طریق احساس زیبایی خواهی یافت ..... به رایگان ...... امید وارم که دانه ای هم بر خاک بیفشانی ....هر چند خرد بوده باشد ...... و با روییدنش همراه شوی ...., تا در یابی چقدر زندگی در یک درخت وجود دارد .....

به علاوه امید وارم پول داشته باشی که در عمل به ان نیاز مندی .... و سالی یکبار پولت را جلوی رویت بگذاری و بگویی ''' این مال من است ''' فقط برای اینکه روشن کنی کدامتان ارباب دیگریست ! و در پایان که اگر فردا خسته باشید ,یا پس فردا شادمان ,باز هم از عشق سخن برانیم تا از نو بیاغازیم....... و اگر همه اینها که گفتم برایت فراهم شد , دیگر چیزی ندارم برایت ارزو کنم ...............

هیچ کس اشکی برای ما نریخت

 هر که با ما بود از ما می گریخت

 چند روزی هست حالم دیدنیست

 حال من از این و آن پرسیدنیست

 گاه بر روی زمین زل می زنم

 گاه بر حافظ تفاءل می زنم

 حافظ دیوانه فالم را گرفت

 یک غزل آمد که حالم را گرفت:

 ما زیاران چشم یاری داشتیم

خود غلط بود آنچه می پنداشتیم

نامت چو آوازی همِشه بر لب او بود .
حتی زمان مرگ
آن لحظه های پر ز درد و غم و غروب
آن بیقرار عشق

چشم انتظار دیدن رویت نشسته بود . »
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو :
« شب در میان تاریکی در نور ماهتاب
هر روز در درخشش خورشید تابناک
هر لحظه در برابر آیینه ی زمان
آن دختر سکوت ؛
در انتظار دیدن رویت نشسته بود .»

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو :
« جز تو دلش را به هیچ کس امانت نداد
هرگز خیانتی به دستان تو نکرد
هرگز نگاه پاک و زلال تو را ؛
با هیچ چشم سیاه مستی عوض نکرد
تا آخرین نفس ؛
در انتظار دیدن رویت نشسته بود . »

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو :
افسوس ! دیر شد ؛ ای کاش !
کمی زودتر می آمدی . »
اما بگو :
« من خوب می دانم
حتی در آن جهان
آن خفته ی خموش ؛
در انتظار دیدن رویت نشسته است .»

روز ی اگر .......
اما ؛ نه ؛
او هیچوقت دیگر نمی آید .
کاش عمرم را به پایش هدر نمی کردم

صنما باغم عشق توچه تدبیرکنم

تا به کی درغم تو ناله شبگیر کنم

دل دیوانه از ان شدکه نصیحت شنود

مگرش هم زسر زلف توزنجیرکنم

با سرزلف تومجموع پریشانی من

کو مجالی که یکایک همه تقریرکنم

انچه در مدت هجر تو کشیدم هیهات

در یکی نامه محال است که تحریرکنم

ان زمان کارزوی دیدن جانم باشد

در نظر نقش رخ خوب تو تصویرکنم

گر بدانم که وصال تو بدین دست دهد

دل ودین را همه در بازم وتوفیر کنم

دور شواز برم ای واعظ وبیهوده مگوی

من نه انم که دگرگوش به تزویزکنم

نیست امید صلاحی زفساد حافظ

چون که تقدیر چنین است چه تدبیرکنم

گول مرا نخور!

 گول نقابی را که پوشیده ام نخور. چرا که من نقاب می پوشم.. هزاران نقاب .

از نپوشیدن آنها هراس دارم ولی هیچکدام از آنها من واقعی نیستند. وانمود کردن هنر من است!

ولی تو گول نخور اینطور وانمود می کنم که امن و امان هستم. همه چیز به خوبی و خوشی پیش میرود. چه درونم و چه بیرون. من آنرا اعتماد بنفس می نامم. خونسرد بودن نیز کارم است!

 گویی آبها آرامند و من وضعم خوب است و به هیچکس نیاز ندارم... ولی تو باور نکن!... خواهش میکنم با شادمانی و شیطنت با تو حرف میزنم.

 با تو پچ پچ های صمیمانه و شاد میکنم ... اما این کار همیشگی من است. گول حرفهای مرا نخور به دقت گوش بده و سعی کن حرفهایی را که نمیزنم بشنوی! حرفهایی که دوست دارم بتوانم بگویم کمکم کن، با دراز کردن دستت نه! با باز کردن درهای قلبت کمکم کن..

حتی زمانی که بنظر میاید این کمک تنها چیزی است که نمیخواهم و لازم ندارم... حتی زمانی که بنظر میاید در میان دوستان صمیمی و عاشقم دوره شده ام و شادمانم...

 فریب نخور هر دفعه که مهربان ، با ملاحظه باعث دلگرمی ام هستی، هر دفعه که سعی میکنی درکم کنی، چون به من اهمیت میدهی، قلبم بال در می آورد با هوشمندی و همدردی و قدرت درک کردنت میتوانی به من حیات ببخشی ساده نیست اما .... ناگفته هایم را بشنو

تا حسین هست چه حاجت به عطای دگران

تا حسین است به دل راه نده عشق کسی

چون که دل جای حسین است نه جای دگران.....

یلدا در افسانه ها واسطوره های ایرانی حدیث میلاد عشق است که هر سال در «خرم روز» مکرر می شود.

شب یلدا، درازترین شب سال و یكی از بزرگترین جشن های ایرانیان است. ایرانیان همواره شیفته شادی و جشن بوده اند و این جشن ها را با روشنایی و نور میآراستند. آنها خورشید را نماد نیكی می دانستند و در جشن هایشان آن را ستایش می كردند. در درازترین و تیره ترین شب سال، ستایش خورشید نماد دیگری می یابد. مردمان سرزمین ایران با بیدار ماندن، طلوع خورشید و سپیده دم را انتظار میكشیدند. خوردن خوراكی ها و مراسم دیگر در این شب بهانه ای است برای بیدار ماندن یكی از دلایل گرفتن جشن دراین شب زاده شدن ایزدمهر است.

رومیان سال های بسیار تولد مهر و شب چله را جشن می گرفتند و آن را آغاز سال می دانستند. حتی پس از گسترش دین مسیحیت، باز كشیشان نتوانستند از گرفتن این جشن ها جلوگیری كنند و به ناچار مجبور شدند به دروغ این شب را زادروز تولد عیسی معرفی كنند تا روز 25 دسامبر را به بهانه تولد عیسی جشن بگیرند نه تولد ایزدمهر،‌ هنگامی كه به آیین و مراسم مسیحیان در كریسمس نگاه می كنیم بسیاری از نشانه های ایرانی این مراسم را در می یابیم. ایرانیان قدیم در شب چله درخت سروی را با دو رشته نوار نقره ای و طلایی می آراستند. بعدها مسیحیان درخت كاج را به تقلید از مهرپرستان و ایرانیان تزیین كردند.

پیشتر، ایرانیان (مردم سراسر ایران زمین) روز پس از شب یلدا (یكم دی ماه) را خور روز و دی گان؛ می خواندند و به استراحت می پرداختند و تعطیل عمومی بود.

در این روز عمدتاً به این لحاظ از كار دست می كشیدند كه نمی خواستند احیاناً مرتكب بدی كردن شوند.

هرمان هیرت، زبان شناس بزرگ آلمان كه گرامر تطبیقی زبان های آریایی را نوشته است كه پارسی از جمله این زبان ها است نظر داده كه دی- به معنای روز- به این دلیل بر این ماه ایرانی گذارده شده كه ماه تولد دوباره خورشید است. باید دانست كه انگلیسی یك زبان گرمانیك (خانواده زبانهای آلمانی) و از خانواده بزرگ تر زبان های آریایی (آرین) است. هرمان هیرت در آستانه دی گان به دنیا آمده بود و به زادروز خود كه مصادف با تولد دوباره خورشید بود، مباهات بسیار می كرد.

فردوسی به استناد منابع خود، یلدا و خور روز، را به هوشنگ از شاهان پیشدادی ایران ( كیانیان كه از سیستان پارس برخاسته بودند) نسبت داده و در این زمینه از جمله گفته است:

كه ما را ز دین بهی ننگ نیست

به گیتی، به از دین هوشنگ نیست

همه راه داد است و آیین مهر

نظر كردن اندر شمار سپهر

آداب شب یلدا در طول زمان تغییر نكرده و ایرانیان در این شب، باقیمانده میوه هایی را كه انبار كرده اند و خشكبار و تنقلات می خورند و دور هم گرد هیزم افروخته و بخاری روشن می نشینند تا سپیده دم بشارت شكست تاریكی و ظلمت و آمدن روشنایی و گرمی (در ایران باستان، از میان نرفتن و زنده بودن خورشید كه بدون آن حیات نخواهد بود) را بدهد، زیرا كه به زعم آنان در این شب، تاریكی و سیاهی در اوج خود است.

واژه یلدا، از دوران ساسانیان كه متمایل به به كارگیری خط (الفبای از راست به چپ) سریانی شده بودند به كار رفته است. یلدا- همان میلاد به معنای زایش- زاد روز یا تولد است كه از آن زبان سامی وارد پارسی شده است. باید دانست كه هنوز در بسیاری از نقاط ایران مخصوصاً در جنوب و جنوب خاوری برای نامیدن بلندترین شب سال، به جای شب یلدا از واژه مركب شب چله (روز مانده به جشن سده، شب سیاه و سرد) استفاده می شود ؟ 

خور روز (دی گان) - یكم دی ماه - در ایران باستان در عین حال روز برابری انسان ها بود. در این روز همگان از جمله شاه لباس ساده می پوشیدند تا یكسان به نظر آیند و كسی حق دستور دادن به دیگری را نداشت و كارها داوطلبانه انجام می گرفت، نه تحت امر. در این روز جنگ كردن و خونریزی، حتی كشتن گوسفند و مرغ هم ممنوع بود. این موضوع را نیروهای متخاصم ایرانیان می دانستند و در جبهه ها رعایت می كردند و خونریزی موقتاً قطع می شد و بسیار دیده شده كه همین قطع موقت جنگ، به صلح طولانی و صفا انجامیده بود.

لختی صبر کن تا ابرها بروند.
اگر در حضور ابرهای تیره عزم سفر کنی، آسمانم تا همیشه ابری خواهد ماند.
در آسمان من همتای تو نیست که اشک چشم ابرهای تیره را بخشکاند!
لحظه ای بیشتر بمان!!

نگذار حرفهایم در دلم بماند. حرفهایی که دوست دارم همسفرت باشد:
یادت باشد در گذر از لحظه ها، چشم هایت را بگشایی تا مباد شقایقی را لگد کنی!
در مسیر راهت شکوفه های خاطره فراوان است. مباد کاری کنی که شکوفه ای بپژمرد!
ستاره ی زیبای من...

فراموش نکن دل اقاقی ها بی نهایت نازک است و نگاه نسترن ها شکننده!
چشم های روشن نرگسی ها چراغ راه تواند. از شاخه نچینی شان!!

این مهم را به خاطر بسپار:
از لبخند تو گلهای ناز جان می گیرند و از اندوهت خارها!
شادمانی ات شقایق ها را به رقص وا می دارد و افسردگی ات خنجر ها!

و رقص خنجر ها، شکوفه ها را ریشه کن خواهد کرد!!!
پس نگذار کودک لبخند بر لبهایت، به خواب فرو رود.

به چلچله ها دل نبند، زود ترکت می کنند. و با پرستو ها همسفر نشو که تا سرما تنشان را بلرزاند فراموشت خواهند کرد!

ستاره ی مهربانم...
بدان که همکیشانت هرچند زیبا و درخشان می نمایند، اما با شادمانی هایت همراهند و با ستاره ی دلتنگ غریبه اند

بی اشک هم می توان پرواز کرد تا سرزمین نقره ای باور یک عشق

بی صدا هم می توان فریادی به بلندای دوستت دارم ها سر داد

....بدون نگاه هم می شود از راز درونی قلب سخن گفت

...اما بدون تو نمی شود. . . نه پرواز كرد نه فریاد زد و نه سخن گفت

می توان یک شعر بلند بود که خواننده از خواندنت همیشه خسته شود یا می توان یک جمله بود که تا همیشه در ذهن دیگری نقش بندد

می توان فریاد بود که بلند است اما زجر اور و خسته کننده و یا می توان ارامش بود که تمام فریاد ها را در خود پنهان می کند

می توان از یک کلمه جمله ای گفت و با ان دلی را شاد کرد و یا می شود با همان کلمه کینه ای ابدی را در قلبها ؛شعله ور ساخت

برای انسان بودن و به انسانیت رسیدن؛راه های ممکن و ناممکن زیادی را باید طی کرد اما از چه گفتن و به کجا رفتن، با كه بودن و از كه گفتن مهم است نه به هدفی نامعلوم رسیدن

بی شک زندگی همین رفتن هاست و انچه می ماند خاطره ما انسانها ست که زندگی قرن ها را به هم پیوند می زند

بی شک این همان غربت درونی ست که از وجود زمان بر وجود ادمیت خود نمایی می کند

اینها همه بانگ بر خورد مرز افکار ما انسانهاست که هنوز هم می شود انرا در هیاهوی زمان احساس کرد

من همیشه برای گفتن اینجا نیستم گاهی هم برای شنیدن می ایم

می خواهم بدانم هنوز ؛تا پایان (من شدن) چقدر راه باقیست و هنوز چقدر می توان بر نگاه عابرین پیاده خیره شد و هیچ نگفت

هنوز ما به باور حقیقتها دوریم....به همین خاطر ؛اسان بر چهره واقعی ریا لبخند می زنیم و صداقت را کتمان می کنیم.باید بیاموزیم

که اگر لبخندی می زنیم از سخاوت باشد نه از ریا!آری

باید همه بیاموزیم که تا آدمیت چقدر فاصله است .

آسمانِ دست های تو
برای من حریم ِ عشق می شود
تو فرشته ی منی که در زمین
جا به جا
نام ِ تو ، بهشت را به یادِ من می آورد
نامِ تو
بهترین گُلِ زمین
که آسمان برای رویشت
نم نمِ قشنگِ عشق هدیه کرده است

ای پناه بی دریغ
صدای تو دلنشین
چشم هات آینه
با تو مهربان!
بهار همیشه در رگِ زمین شناورست
با تو عشق رنگ دیگری است!

گویی نوشته هایم را می خوانی...
گویی می دانی دوستت دارم...
به همین سادگی...
دیوانه شده ام...
نه...؟

شده ام مجنون قصه ها...
بی تو مانده ام...
به بهای دیوانگی...
به بهای جنون...
به بهای خستگی...
تا آستانه مرگ...
قلبم سخت دیوانه و...
باید بگویم دوستت ندارم...
چرا...؟
راستی رسم روزگار همیشه چنین است...؟

چراااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا؟

آسمان را بنگر كه، هنوز، بعد صدها شب و روز

مثل آن روز نخست

گرم و آبی و پر از مهر به ما می خندد

 تا بگوید كه هنوز

 پر از امنیت احساس خداست.........

هر دست كه دادند از آن دست گرفتند
هر نكته كه گفتند همان نكته شنيدند

يك طايفه را بهر مكافات سرشتند
يك سلسله را بهر ملاقات گزيدند

يك فرقه به عشرت درِ كاشانه گشادند
يك زمره به حسرت سرِ انگشت گزيدند

جمعي به در پير خرابات خرابند
قومي به بَرِ شيخ مناجات مريدند

يك جمع نكوشيده رسيدند به مقصد
يك قوم دويدند و به مقصد نرسيدند

فرياد كه در رهگذر آدم خاكي
بس دانه فشاندند و بسي دام تنيدند

همت طلب از باطن پيران سحر خيز
زيرا كه يكي را ز دو عالم طلبيدند

زنهار مزن دست به دامان گروهي
كز حق ببريدند و به باطل گرويدند

چون خلق در آيند به بازارِ حقيقت
ترسم نفروشند متاعي كه خريدند

كوتاه نظر غافل از آن سرو بلند است
كين جامه به اندازه ي هر كس نبريدند

مرغان نظر باز سبك سير« فروغي»
از دامگه خاك بر افلاك پريدند

 دستان حوا به استجابت دعا سالهاست در خاک خفته است . از همان زمان گناه نخستین ! یادت که هست آدم ؟

 از خاک بودیم و بر خاکیم . دعایم را با خاک قسمت میکنم آدم ! و استجابتش را با تو . از خاک تا خاک ، خاک زنده ! چرا که خالقمان گفت : ((اِنا نَحنَ نُحی المَوتی ....))

 حتی اگر بمیرم هم باز در خاک دستانم به استجابت دعایمان خاک را می بوسد .

خاک زنده ، سادگی را از خاک آموختم و سر داده گی را باز هم از خاک آموختم . بروم آدم ، بروم دعایم را با خاک قسمت کنم..........................

در مرتعهاي‌ سبز مرا مي‌خواباند، بسوي‌ آبهاي‌ آرام‌ هدايتم‌ مي‌كند  و جان‌ مرا تازه‌ مي‌سازد.

او بخاطر نام‌ پرشكوه‌ خود مرا به‌ راه‌ راست‌ رهبري‌ مي‌كند.  حتي‌ اگر از دره‌ تاريك‌ مرگ‌ نيز عبور كنم‌، نخواهم‌ ترسيد، زيرا تو، اي‌ شبان‌ من‌، با من‌ هستي‌! عصا و چوبدستي‌ تو به‌ من‌ قوت‌ قلب‌ مي‌بخشد.

در برابر چشمان‌ دشمنانم‌ سفره‌اي‌ براي‌ من‌ مي‌گستراني‌، از من‌ همچون‌ مهماني‌ عزيز پذيرايي‌ مي‌كني‌ و جامم‌ را لبريز مي‌سازي‌.  

 اطمينان‌ دارم‌ كه‌ در طول‌ عمر خود، نيكويي‌ و رحمت‌ تو، اي‌ خداوند، همراه‌ من‌ خواهد بود و من‌ تا ابد در خانه‌ تو ساكن‌ خواهم‌ شد.

نيما غم دل گو كه غريبانه بگرييم  

سر پيش هم آريم و دو ديوانه بگرييم

من از دل اين غار و تو از قله آن قاف

از دل بهم افتيم و به جانانه بگرييم

دوديست در اين خانه كه كوريم ز ديدن

چشمي به كف آريم و به اين خانه بگرييم

آخر نه چراغيم كه خنديم به ايوان

شمعيم كه در گوشه كاشانه بگرييم

من نيز چو تو شاعر افسانه خويشم

باز آ به هم اي شاعر افسانه بگرييم

از جوش و خروش خم و خمخانه خبر نيست

با جوش و خروش خم خمخانه بگرييم

با وحشت ديوانه بخنديم و نهاني  

در فاجعه حكمت فرزانه بگرييم

با چشم صدف خيز كه بر گردن ايام

خر مهره ببينيم و به دردانه بگرييم

بلبل كه نبوديم بخوانيم به گلزار

جغدي شده شبگير به ويرانه بگرييم

بيگانه كند در غم ما خنده ولي ما

با چشم خودي در غم بيگانه بگرييم

بگذار به هذيان تو طفلانه بگرييم

ما هم به تب طفل طبيبانه بگرييم

((استاد شهریار))

زیر تابوت دل‌انگیز نگاهت قدمی بردارم

یا تو را آه بلندی بکشم،

به بلندای سپیداری که پشت پرچین زمستان به تو می‌اندیشد

شاید از هیبت این آه بلند،

گل کند غنچهء بغضی که گلوگیر من است

گهی از باغ خیالم گذری کن

تا فراموش کنم خانهء عشق، خراب آباد است

از خیالم گذری کن شاید،

من بازنده به بازی گیرم مهره هایی که مرا باخته‌اند

با حضورت شاید

بویی از نغمهء یک کبک بهاری به مشامم برسد،

یا پر از رایحهء شیههء یک اسب قزل، در شمیم شبدر،

به بهار اندیشم

از خیالم گذری کن ای عشق...

باز هم قصه بگو
تا به آرامش دل
سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم.
گل به گل ، سنگ به سنگ این دشت
یادگاران تو اند...
رفته ای اینک و هر سبزه و سنگ
در تمام در و دشت، سوگواران تو اند.
در دلم آرزوی آمدنت می میرد
رفته ای اینک ، اما آیا
باز برمی گردی ؟
چه تمنای محالی دارم

خنده ام می گیرد

وقتی سال می خواد تحویل بشه همه با شوق میشینن به انتظار تحویل شدن سال

سال تحویل میشه همه به عید دیدنی میرن به دیدار عزیزان میرن بچه ها با لباس نو با خوشحالی با پدر مادرشون میرن عید دیدنی وقتی یکی به یکی دیگه میرسه میگه بایرامین موبارک اولسون (عیدت مبارک) روبووسی و احوال پرسی

میدونین بچه ها من وقتی که به سال جدید میرسیم  یه تقویم میگیرم واسه سال بعد میدونین چیکار میکنم کلا تقویم رو ورق میزنم تا آخر سال وقتی به اسفند میرسم میگم سال هم تموم میشه میره خوب این تحویل سال ها چی هستن همشون گذرون عمر ما واسه گذرون عمرمون این همه شاد هستیم هر کاری هم بکنیم این روز ها میگذرن پس بهتر نیست یه کار مفیدی انجام بدیم که وقتی سال تموم شد افسوس روزای گذشته رو  نخوریم نمیشه کاری بکنیم که وقتی امروز به گذشته هامون فکر میکنیم بگیم چه روزای خوبی بود

عمر گران میگذرد خواهی نخواهی........سعی بر آن تند نرود روو به تباهی

تا بدانی زندگی با وجود یار چقدر زیباست.................